Sneeuw

Hein maakt zijn oprit sneeuwvrij met een sneeuwschep

Sneeuw

Hij boog voorover, zette de schep schuin in de sneeuw die het dichtst bij de voordeur lag, en begon te schuiven. Aan beide zijkanten van de schep ontstond een klein muurtje van sneeuw, dat naarmate hij de schep verder schoof steeds langer werd. Als hij straks klaar was, kon hij weer op zijn pantoffels van de voordeur naar de container en weer terug naar binnen lopen, zonder dat zijn pantoffels doorweekt zouden raken van de sneeuw die eronder bleef plakken en eenmaal weer binnen begon te smelten.
Hein rechtte zijn rug. Hij werd oud. Zijn haar begon bij de aanzet grijs te worden, en zijn gezicht werd getekend door steeds dieper wordende rimpels die verwezen naar het leven dat hij leidde. Het leven rustte zwaar op zijn schouders. Alsof het hem steeds verder de aarde in wilde duwen, waardoor hij uiteindelijk door zijn knieën zou zakken en zou omvallen. En er zou niemand zijn die op dat moment naar hem zou omkijken. De aarde zou hem tot zich nemen. Hij zou één worden met het universum. Met een beetje mazzel zou de gemeente nog enigszins voor een waardig afscheid zorgen, al was hij ook daar niet zeker van.
Nog een klein beetje sneeuw en het pad naar de container was schoon. Hein schoof het laatste beetje sneeuw op het pad met de schep opzij en bekeek het resultaat. Het was oke. Meer dan oke kon hij er niet van maken. Daarvoor was hij niet in de stemming.
Hij liep naar binnen, haalde de overvolle vuilniszak uit de prullenbak en liep over het sneeuwvrije pad naar de container. Hij tilde de deksel op, liet de vuilniszak erin vallen en zag hoe al het afval door de container viel omdat hij de vuilniszak niet had dichtgeknoopt. Daarna liet hij de deksel van de container dichtvallen, draaide de container met twee handen zodat hij bij het handvat kon, en rolde hem naar de weg. Morgen zou het woensdag zijn. Dan werden de containers geleegd.
Youri, het overbuurjongetje, was in een sneeuwballengevecht geraakt met zijn vader. Hein zag hoe Youri de sneeuw van de motorkap van hun auto bij elkaar veegde en er een zo groot mogelijke sneeuwbal van probeerde te maken. Zijn moeder stond hem voor het raam aan te moedigen. Ze begon te lachen toen de sneeuwbal, nog voordat Youri hem naar zijn vader kon gooien uit zijn handen glipte en op zijn eigen voeten uit elkaar spatte. Youri en zijn liefdevolle ouders. Een voorbeeldgezin. Elke ochtend was Hein vol afgrijzen getuige van het liefdevolle ochtendritueel: Youri liep van de voordeur naar de garage om zijn fiets te pakken. Vader gaf moeder een zoen in de deuropening, zwaaide naar Youri die z’n fiets inmiddels naar buiten had gereden, stapte in de auto en reed weg. Waarna Youri terugliep naar de voordeur om z’n moeder een zoen op haar wang te geven en daarna weg te fietsen, terwijl zijn moeder naar hem bleef zwaaien totdat hij uit het zicht was. Het was nu middag. Yuri was al terug uit school en z’n vader had blijkbaar een vrije middag opgenomen waardoor hij al thuis was.
Hein zette zijn schep tegen de muur, rechtte zijn rug en ving Youri’s blik.
‘Dag meneer buurman!’
‘Dag Youri’. Een glimlach probeerde zich om zijn mond te vormen, maar kwam niet tot z’n recht voordat Hein zich omdraaide om naar binnen te gaan.
Plof! Een sneeuwbal raakte zijn nek. Abrupt draaide hij zich om.
‘Verdomme, snertjoch!’ Hein vloog naar de schep, pakte hem met beide handen vast en zwiepte hem gevaarlijk in het rond. ‘Waarom voed je dat kind niet fatsoenlijk op?!’
De sneeuw in zijn nek begon te smelten. Met zijn rechterhand liet hij de schep los zodat hij de druppels kon wegvegen. Dat verdomde rotjoch. Eerst vrolijk ‘dag meneer buurman’ roepen, en vervolgens kreeg hij dit. En nu stonden ze hem nog uit te lachen ook.
‘Excuses Hein. Maar maak je niet zo druk. Het is maar sneeuw, dat droogt wel weer.’
‘Het gaat niet om die verdomde sneeuw! Het gaat erom dat je dat rotjoch niet opvoedt. Elke dag moet ik aanzien hoe hij zijn fiets uit de schuur pakt en hoe z’n moeder hem voor het raam gedag zwaait als hij wegfiets. Alsof hij het liefste kind is dat er bestaat. Nou, je kan me nog meer vertellen. Ik zal hem een lesje leren!’
Hein zette een dreigende stap in de richting van Youri, de steel van de schep bijna vermorzelend met zijn linkerhand. Youri deinsde terug en ging angstig achter zijn vader staan. Zo hard als hij kon kneep hij in de stof van zijn vaders jas.
‘Ach Hein toch, denk om je hart. En geniet toch eens van het leven. Kom Youri, we gaan naar binnen. Kijken of mama de warme chocomel al klaar heeft. We laten buurman Hein maar even met rust.’ Hij draaide zich om, maakte de handen van Youri los van zijn jas, gaf hem een hand en liep met hem naar binnen.
‘Hier is het laatste woord nog niet over gezegd!’ Hein balde zijn vuist boven zijn hoofd, draaide zich om toen hij zag dat zijn buurman niet meer reageerde en liep toen terug naar zijn voordeur.

 

 

Klik hier om terug te gaan naar de homepage.

 

Photo by Filip Mroz on Unsplash

 

 

Volg Schrijver Anja op Social Media

2 gedachten over “Sneeuw

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *