Samen op date

Nou, daar lig ik dan, met uitzicht op de onderkant van het tafelblad. Neemt m’n moeder mij een keer mee, word ik op de grond, half onder de tafel verstopt neergezet. Alsof ik niet gezien mag worden.
Maar ach, ergens snap ik het ook wel. Ze is tenslotte single en op zoek naar een leuke man, en daar kan ze natuurlijk geen baby bij gebruiken. Zodra ze vertelt dat ik besta rennen ze gelijk gillend de deur uit. Dat bleek bij haar vorige date ook al, toen ze mij bij de buurvrouw had achtergelaten met de smoes dat haar vader, mijn opa dus, van de trap was gevallen en dat ze hem moest helpen. De hele avond heeft de buurvrouw mij zitten aanstaren. Ze heeft tegen me gebrabbeld alsof ik normale taal niet kan verstaan, en ze bleef maar over mijn wang aaien. Bah. En een honger dat ik had! Mama was vergeten mijn flesje aan de buurvrouw te geven, ook dat nog.
Nee, dan is dit beter. Dan maar liever een paar uur naar een tafelblad kijken. Dan kan ik tenminste ook nog invloed uitoefenen op haar keuze. Stel nou dat het een of andere lelijke vent is, dan denkt straks iedereen dat dat mijn vader is en dat ik als ik later groot ben ook zo lelijk word. Nee, dat kan echt niet!
Oh! Daar komen twee benen aan! Pffff…. Waarom doet mama de gordels van de Maxi-Cosi toch altijd zo strak. Nu kan ik me niet ver genoeg omdraaien om zijn gezicht te kunnen zien. Zo kan ik hem toch niet goed beoordelen! Hij heeft trouwens wel grote voeten, nog een wonder dat hij niet over z’n eigen tenen struikelt.
Mama staat op, haar stoel schuift een stukje naar achteren. Ze heeft vandaag haar skinnybroek met scheuren aangetrokken. Dat schijnt helemaal hip te zijn, of zoiets. Ik weet niet wat het woord hip betekent, maar ze zei het aan de telefoon tegen iemand, voordat we wegging. ‘Ik ben helemaal hip met m’n nieuwe skinnybroek!’ Het klonk heel vrolijk en leuk zoals ze het zei, maar volgens mij kan dat het niet zijn. Die broek zit echt veel te strak en hij is kapot. Als ik later groot ben ga ik echt nooit zoiets aantrekken.
“Hoi, ik ben Saar”, zegt mama. “Niels, aangenaam kennis te maken”, zegt de meneer. Ze gaan zitten, recht tegenover elkaar. Het zijn trouwens wel kleine tafeltjes in dit café. Het is dat mama haar benen een beetje schuin heeft, anders zouden hun knieën tegen elkaar aan botsen.
Hij heeft een zwarte broek aan, met een vouw in het midden. Ik denk dat het een zakenmeneer is. Zijn been trilt een beetje, hij is vast zenuwachtig. Jammer dat ik niet kan horen wat ze nu tegen elkaar zeggen, het is hier zo rumoerig. Volgens mij heeft hij mij nog niet gezien, of zou hij mij gewoon negeren? Nou dat merk ik straks nog wel, hij komt er nog wel achter dat ik er ben.
Gatverdamme. Wat is dat! Ik word nat! Er drupt iets van de tafel mijn Maxi-Cosi in. Dat heb ik weer hoor. Hij heeft zeker zijn glas omgegooid van de zenuwen. Er komen voetstappen aangesneld. Ah, de ober die een doekje komt brengen. Nou, die is mooi te laat, er begint zich al een aardige vlek te vormen op mijn t-shirt. Ik zie er niet uit!
Oh, ook dat nog, jawel hoor. Hij heeft me gezien, en de ober ook. Ze hebben nu alle drie hun aandacht op mij gericht. Jemig wat een sukkel, hoe kan hij nou zo stom zijn om bij zijn eerste ontmoeting met mijn moeder zijn glas om te stoten en mij vies te maken. Deze meneer wil ik echt niet als vader. Er is maar één oplossing: ogen dicht en gaan krijsen om hem af te schrikken. ‘Whaaaaa… Whaaaaa…’
Oh gelukkig, mama gaat mij uit de Maxi-Cosi halen. Ik voel dat zij de gordels losmaakt. Ze stopt haar handen onder mijn oksels en tilt me op. Even onopvallend kijken of hij al weg is.
Huh! Dat is mama niet! Dit is een meneer met een net zwart jasje en een stropdas. Dat moet dezelfde meneer zijn als met de zwarte broek en de grote voeten, Niels dus, mama’s date. Wow hij is knap! Toch maar even snel mijn aller schattigste lach opzetten.

Volg Schrijver Anja op Social Media

2 gedachten over “Samen op date

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *