Van oud naar nieuw

vrouw met pistool met op de achtergrond de zonsondergang

Met een zucht van opluchting en eigenlijk net iets te hard gooide ze het portier van de paarse Porsche 911 dicht. Al voelde het fijn dat de spanning die ze voorheen in de drukke hoofdstad tijdens haar werk had gevoeld weer even terug was, het deed haar ook denken aan de mislukte relatie met haar voormalige partner. Om die herinneringen definitief achter zich te laten was ze met Sara naar de provincie verhuisd. Ze vroeg zich af of ze de herinneringen ooit definitief naar het verleden kon verbannen als de criminaliteit in dit kleine stadje zich tot het kaliber van een grote stad zou ontwikkelen.
Terwijl ze naar de voordeur liep keek ze uit voorzorg nog een keer achterom, maar ze was hem te slim af geweest. De zwarte Mercedes die haar achtervolgde had ze kunnen afschudden. Voor de zekerheid was ze nog een paar ongebruikelijke kleine straatjes ingeslagen in het dorp, maar na een minuut of vijftien was ze ervan overtuigd geraakt dat hij haar kwijt was en durfde ze naar huis te rijden.
‘Sara! Ben je thuis?’ riep ze richting de trap, terwijl ze de gang in stapte, de voordeur achter haar in het slot viel en Frits vanuit zijn terrarium naar haar opkeek. Geen antwoord. Ze was vast weer bij haar vriendje, waar Lie toch nodig eens kennis mee moest maken. Het werd tijd dat Sara hem aan haar zou voorstellen.
Ze trok haar jas uit, hing hem voor het gemak over de trapleuning en reikte naar haar pantoffels naast de voordeur, waardoor haar blik op een kleine vierkante zwarte envelop op de deurmat viel. Met sierlijke roodglimmende letters stond er Nathalie op geschreven.
Snel bukte ze zich om de envelop te pakken en scheurde hem direct open. Al voordat ze weer rechtop stond had ze de zin op het briefje in de envelop gelezen:

Goed bezig, mevrouw Latevsky

Een korte kreet ontsnapte uit haar keel terwijl ze met grote ogen naar het briefje bleef staren, wat niet groter was dan een memoblaadje. ‘Godver!’ riep ze schril. Verschillende gedachten spookten door haar hoofd. Van wie kwam dit? Wie wist dat Latevsky haar echte naam was? En hoe was diegene achter haar adres gekomen? Had dit met de zwarte Mercedes te maken? En wat wilde diegene van haar?
Gekraak boven haar hoofd deed haar opschrikken uit haar gedachten. Ze deinsde achteruit tegen de voordeur aan en drukte het briefje tegen haar borst. De deurkruk prikte pijnlijk in haar rug terwijl ze verstijfd tegen de deur leunde. Haar ogen volgden het geluid boven haar hoofd alsof ze door het plafond heen kon kijken, vanuit de richting van haar slaapkamer, naar de overloop en richting de trap.
‘Is het je weer naar je bol gestegen?’
Opgelucht zakten haar armen langs haar lichaam.
‘Wil je de volgende keer antwoorden als ik je roep, Sara? Dat zou het leven een stuk aangenamer maken.’
‘Zeikerd’, siste haar dochter vanaf de trap.
‘En geef Frits te eten’, antwoordde ze, de reactie van haar dochter negerend. ‘Hij heeft honger.’
Met een schuin hoofd keek Sara haar aan, inmiddels halverwege haar weg naar beneden. ‘Wat heb je in je hand?’
‘Niks. Wil je alsjeblieft doen wat ik je gevraagd heb? Dan begin ik ondertussen aan het avondeten.’
Sara keek met een afkeurende blik naar de leguaan en bleef op de trap stilstaan.
‘Zolang je onder mijn dak leeft is hij ook jouw huisdier’, wierp Lie haar toe, waarna ze de woonkamer inliep en de kaart met de envelop op het aanrecht legde.
Ze trok de koelkast open en besefte dat ze door de achtervolging vergeten was om boodschappen te doen. Dat kon er ook nog wel bij. Ze pakte haar telefoon uit haar achterzak, klikte op het icoontje van de maaltijdenbezorgservice en scrolde naar beneden tot ze de pizzeria had gevonden. Ze bestelde een pizza hawai voor Sara en een calzone voor zichzelf, legde haar telefoon naast de kaart op het aanrecht en plofte neer op een van de eetkamerstoelen.
‘45 minuten rust om na te denken wie de afzender van de kaart is’, mompelde ze in zichzelf, terwijl ze naar de kaart op het aanrecht staarde.

‘Mam, de bel!’ riep Sara vanaf boven.
‘Ga jij maar, dat is de pizzabezorger.’
Ze hoorde hoe Sara haar kamerdeur dichtsloeg, de trap af rende en de voordeur opende. Niet veel later kwam ze de woonkamer in met twee pizzadozen.
‘Alstublieft mevrouw Latevsky’, zei ze op een kinderachtig toontje.
‘Sara! Dat is niet grappig. Je weet best dat ik die naam nooit meer gebruik.’
‘Nou, daar dacht de pizzabezorger blijkbaar anders over. “Twee pizza’s voor mevrouw Latevsky”. Hij was trouwens best knap.’
Lie sprong op van haar stoel, sprintte naar de voordeur en rende de voortuin in. ‘Staan blijven!’ beval ze de bezorger, die op dat moment aan het einde van het tuinpad op zijn scooter stapte. Hij draaide zijn gezicht in haar richting. Door zijn helm was alleen zijn grijns duidelijk zichtbaar. Hij gaf gas en zwaaide treiterend terwijl hij vaart maakte.
‘Verdomme!’ riep ze hem na, waarna ze voorover leunde met haar handen op haar knieën, beseffend dat ze waarschijnlijk nooit zou achterhalen wie hij was.
‘Uh, mam?’
Lie draaide zich om. Sara stond in de deuropening.
‘Je pizza wordt koud.’
Met een zucht rechtte ze haar rug, keek hoe de bezorger aan het einde van de straat de hoek om sloeg, beet op haar lip en liep terug naar binnen.
‘Wat was er nou?’ Sara keek met opgetrokken wenkbrauwen haar moeder aan.
‘Je weet dat ik die naam al jaren veracht, Sara. En de mensen in dit gehucht weten niet beter dan dat ik Nathalie Revard ben.’
‘Misschien moet je het wat rustiger aan doen, mam. Zelfs op Schiermonnikoog gebeurt nog meer dan in dit gehucht. Maak je niet zo druk.’
‘Er is vandaag een kaart bezorgd waarop Latevsky stond.’
Sara hield haar ogen strak op haar moeder gericht en bleef stil. Toen ze eindelijk iets wilde zeggen was Lie haar voor.
‘En ik werd vanmiddag achtervolgd. Door een zwarte Mercedes.’
‘Heb je gezien wie het was?’
Lie schudde haar hoofd en keek naar de ongeopende pizzadozen die op tafel stonden. ‘Nee, geen flauw idee.’ Zuchtend ging ze zitten en liet ze zich tegen de rugleuning vallen. ‘Ik denk dat we deze pizza’s maar beter niet kunnen opeten.’
‘Je overdrijft. Maar als je het per se wil, dan maak ik wel een tosti.’ Sara stond op en maakte aanstalten om naar de keuken te lopen, maar bleef ineens staan. ‘Uhm, mama…’ Haar ogen schoten van het keukenraam naar haar moeder en weer terug. ‘Er… er staat een zwarte Mercedes voor de deur…’
Strak staarde Lie naar haar dochter. Langzaam schoof ze haar stoel naar achteren en stond op. ‘Sara, blijf hier. Ga uit het zicht staan en houd je telefoon bij de hand. Op mijn teken bel je 112.’ Ze ademde diep in, trok haar schouders naar achteren en liep naar de voordeur.
De bel ging. Langzaam bewoog ze haar arm omhoog en legde haar hand op de deurkruk. Even aarzelde ze, maar toen trok ze met een ruk de deur open en versperde de ingang. ‘Zeg me wie je bent!’ schreeuwde ze tegen de man die voor haar stond.
Glimlachend stak de man zijn rechterhand naar haar uit. ‘Dag Lie. Ik ben Ralf, de teamchef van je nieuwe standplaats. Je bent geslaagd voor de achtervolgingstest, welkom in ons team.’

 

 

 

Dit korte verhaal schreef ik voor de schrijfwedstrijd van de Hebban Thriller Tiendaagse 2019. En ik won daarmee de wedstrijd 😃 Het verhaal is opgenomen in het ebook met 10 spannende korte verhalen, dat je gratis kunt downloaden op de site van Hebban. Veel leesplezier!

 

Image by Adina Voicu from Pixabay

Volg Schrijver Anja op Social Media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *