Onvoorwaardelijk

Golden retriever - Lady - met een groot rood pluche hart in haar bek - plaatje staat symbool voor onvoorwaardelijk

Ik leef mijn leven onvoorwaardelijk. Zonder voorwaarden, zonder beperkingen. Kun je dat stellen? En is dat realistisch?

Ooit had ik een hond. Zij had mij onvoorwaardelijk lief. Hoe ik mij ook gedroeg, in wat voor stemming ik ook was en hoe lang ik haar ook alleen thuis liet. Als ik thuiskwam ging het dak eraf. Springen, blaffen, rondjes rennen, een lik. Was ik vijf minuten weggeweest of een hele dag? Kwam ik blij thuis, of chagrijnig? Haar reactie was áltijd hetzelfde. Onvoorwaardelijk.

Maar hoe anders is dat in de mensenwereld. We leven liefdevol, respecteren elkaar, zijn vriendelijk en handelen met de beste intenties. Misschien niet tegen iedereen, maar wel tegen de mensen waar je dagelijks mee te maken hebt. Je vrienden en familie. Je buren, bekenden en collega’s. Maar wat als iemand ineens ‘uit beeld’ is? Wanneer iemand ineens niet meer naar verjaardagen komt, niet meer op het werk verschijnt en je niet meer regelmatig belt?

Wat zou jij doen? Zou je contact opnemen, een kaart sturen, of een brief? Een e-mail, of een appje? Of zou je niets doen. Diegene aan z’n lot overlaten. Ga je op in je dagelijkse beslommeringen. Verschuil je je achter ‘de tijd vliegt’ en laat je diegene links liggen? Zou je het bij jezelf zoeken: ‘ik zal wel iets verkeerds gezegd hebben’, of zou je een oordeel vellen en denken ‘wat stom dat hij nooit meer iets laat horen’. Om dat vervolgens rond te bazuinen, als een roddel, om aan te geven dat hij je heeft laten vallen. Dat hij niet meer naar je omkijkt, terwijl je dacht dat jullie zo’n goed contact hadden.

En wat zou je doen, als je diegene ineens weer zou zien? Hij onverwachts voor je deur zou staan, of je na weken, maanden of jaren zou bellen? Of wanneer je hem toevallig tegenkomt? De stap om je dan onvoorwaardelijk te gedragen zal waarschijnlijk groot zijn. De stap om het gesprek aan te gaan, te vragen hoe het met hem gaat. Onvoorwaardelijk. Zonder te oordelen, zonder voorwaarden en zonder beperkingen. Alleen ’hallo’ zeggen, of doen alsof je hem niet ziet en doorlopen is zóveel makkelijker.

We leven liefdevol, respecteren elkaar, zijn vriendelijk en handelen allemaal met de beste intenties. En toch maken we vaak de keuze om voor de laatste optie te gaan: iemand links laten liggen. Een oordeel vellen en dat doorvertellen. Met alle gevolgen van dien. Zonder te weten wat er écht aan de hand is.

Ik daag je uit. Graaf in je geheugen. Denk terug aan iemand waarmee je regelmatig contact had. Een persoon die je liefhad, die je respecteerde, waar je vriendelijk tegen was en naar wie je altijd met de beste intenties hebt gehandeld. Maar die je een tijd niet hebt gesproken. Pak je telefoon en bel. Of stuur een appje. Vraag hoe het gaat. Onvoorwaardelijk. Een kleine moeite, maar diegene zal je dankbaar zijn.

 

 

Klik hier om terug te gaan naar de homepage.

Foto: SchrijverAnja

Volg Schrijver Anja op Social Media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *