Een speciaal kunstwerk

Vroeger toen ik klein was, kwam ik dagelijks bij mijn opa en oma. Zij woonden vlakbij school en daarom liepen mijn zus en ik elke dag tussen de middag naar het huis van opa en oma om daar te lunchen. Dat was een stuk leuker dan te moeten overblijven. Elke dag kwamen we rond vijf over twaalf de achtertuin in lopen, om vervolgens door de keukendeur naar binnen te gaan. Die keukendeur zat nooit op slot, iedereen was altijd welkom. Door een vertrouwde walm van sigarettenrook baanden wij ons een weg naar de woonkamer, waar opa altijd op zijn favoriete hoek van de bank een sigaret zat te roken terwijl hij naar ingewikkelde praatprogramma’s op tv keek. Een stevige knuffel van opa ontbrak nooit, en nadat wij vervolgens een dropje uit opa’s snoeppot stalen en daardoor de kieteldood tegemoet gingen, riepen wij in koor: “waar is oma? Waar is oma?” Het antwoord van opa was altijd hetzelfde: “in d’r velletje”. Dat was voor ons een teken om de trap op te stormen en naar oma’s kamer te rennen. Mijn zus was meestal als eerste boven. Ik was de kleinste en iets minder sterk nog, dus het koste mij altijd net wat meer moeite om uit de houdgreep van opa te ontsnappen.
Op de eerste verdieping had oma haar eigen kamer, met veel boeken en films, en nagellak en lippenstift in de gekste kleuren die ze speciaal voor mij en mijn zus kocht. Urenlang konden wij ons daar met oma vermaken. Ze zei altijd dat opa daar nooit mocht komen. Nu ik ouder ben begrijp ik dat dat in werkelijkheid natuurlijk niet waar was, maar als klein meisje geloof je blijkbaar alles wat oma zegt.
Bovenaan de trap in het huis van opa en oma, hing een donker schilderij. Elke keer wanneer ik de trap op liep, zag ik het schilderij hangen en trok het mijn aandacht. Het was een schilderij van een vrouw die liefdevol een baby vasthoudt, zittend naast een wiegje. Of het haar baby was weet ik niet. Misschien was zij wel de oppas, of de huidhoudster. Het schilderij bestond alleen uit groene en gele tinten. Ooit was het waarschijnlijk heel kleurrijk, maar het vele roken van opa en oma had duidelijk de kleuren aangetast.
Het schilderij is eigenlijk geen schilderij. Het is een poster, opgeplakt op een dun stuk hout, met een lelijke plastic lijst eromheen. De spijkertjes die de lijst op z’n plek proberen te houden, zijn verroest en sommige vallen er bijna uit. De lijst is beschadigd, en de hoeken sluiten niet meer goed op elkaar aan. Op de achterkant, waarop ook nog waterschade te zien is, heeft mijn oma een tekst geschreven: “Gespaard met bonnen van Jamin, door m’n moeder toen ik ongeveer 10 jaar was. Mijn moeder kon nooit afstand nemen van deze plaat en heeft het tot haar overlijden in haar kamer gehad. Mei 1988. A. Jagt” . Het schilderij is dus nu zo’n 76 jaar oud.
Toen mijn oma in 2003 op sterven lag, had zij nog een wens. Ze wilde iedereen die haar dierbaar was iets geven dat hen aan haar deed denken. We moesten het zelf uitkiezen, aan haar laten zien en meteen meenemen. Zover ik mij kan herinneren kozen de meeste familieleden voor een sieraad, maar het enige waar ik aan kon denken was het schilderij. Het schilderij dat ik elke dag zag hangen wanneer ik de trap op liep om naar oma te gaan, omringd door de vertrouwde geur van opa en oma’s huis, in de voetsporen van mijn zus en achtervolgd door opa en de kieteldood. Herinneringen die ik tot op de dag van vandaag koester en waarvan ik zou wensen dat ik ze nogmaals kon meemaken. De reactie van mijn moeder op mijn keuze was: “wat heb ik toch een raar kind”, maar ik weet zeker dat mijn oma er heel blij mee was dat het schilderij van haar moeder bij mij thuis een liefdevolle nieuwe plek kreeg. Of opa dat ook was weet ik niet. Hij bleef alleen achter in het huis. Zonder oma en met een kale plek boven de trap. Ik kan het hem niet meer vragen, want zijn verdriet vanwege het overlijden van mijn oma is hem uiteindelijk ook fataal geworden.
Het schilderij hangt tot op de dag van vandaag bij mij in de woonkamer. Op de achterkant staat nu een tweede tekst geschreven: “gekregen van mijn oma, een paar weken voordat zij stierf. December 2003. Anja.” Dagelijks kijk ik er even naar, net zoals ik dat vroeger elke dag in het huis van mijn opa en oma deed.

 

Volg Schrijver Anja op Social Media

14 gedachten over “Een speciaal kunstwerk

  1. Een van de vele mooie herinneringen aan Opa en Oma. Misschien vond ik het toen raar dat je dat uitzocht maar als ik dit lees begrijp ik je keus heel goed.

  2. Wat een super mooi verhaal. Geweldig geschreven. Je voelt de sfeer en ruikt het huis. In één woord geweldig!!! Ik blijf je verhalen volgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *