Een parttime leven

paraplu bij blauwe lucht met een paar regendruppels

De maanden na mijn laatste afspraak bij de revalidatiekliniek verlopen traag. Het zijn maanden waarin ik thuiszit, alleen naar verplichte afspraken van het werk ga en verder zoveel mogelijk alles afhoud. Ik merk dat ik inmiddels te lang afwezig ben van het werk. Al ruim anderhalf jaar. Ik voel mij een vreemde bij het bedrijf waar ik 15 jaar lang meer dan fulltime heb gewerkt.

De revalidatiearts en ikzelf hadden er vertrouwen in dat ik mijn leven zelf kon opbouwen, nu ruim een halfjaar geleden. Maar de praktijk blijkt moeilijker dan gedacht. Het lukt me niet. Ik worstel de dagen door. Zodra ik te enthousiast word en ook maar enigszins mijn oude gebruikelijke patroon probeer op te pakken, gaat het mis en lig ik dagenlang voor pampus op de bank, met een hoofdpijn en vermoeidheid waar je U tegen zegt. Naar de keuken lopen en een kop theezetten voor mezelf is op die momenten letterlijk te veel gevraagd, net als de trap op lopen om naar bed te gaan. Met alle macht probeer ik samen met mijn re-integratiecoach een weekschema te maken om de dagen goed door te komen en ik probeer te re-integreren bij een werkgever vlak bij huis. Maar het lukt me niet. En na een paar weken ben ik het aan mijzelf verplicht om het op te geven en opnieuw hulp te zoeken.

Nieuwe artsen, nieuwe scans, nieuwe uitkomsten. De conclusie? Hersenletsel. Dus toch. Er is geen twijfel over mogelijk. Vreemd genoeg voelt deze conclusie als een opluchting. Zelf heb ik het al die tijd geweten, maar naar de buitenwereld heb ik er keihard mijn best voor moeten doen om duidelijk te maken dat mijn klachten niet psychisch zijn. En hier ligt nu eindelijk het bewijs. Hier stopt de strijd. Vanaf nu hoef ik mijzelf niet meer te pushen om zo snel mogelijk aan het werk te komen. Ik hoef me niet meer schuldig te voelen als ik keer op keer bezoek weiger of afbel. En ik hoef niet meer boos op mezelf te worden als ik een dag niks uitvoer, dingen niet goed onthoud of verkeerd verwoord, of voor één halte de bus neem. Ik heb hersenletsel. En dit hoort er allemaal bij.

Maar de conclusie is keihard. En na een paar weken begint dat besef te komen. De kans is groot dat ik nooit meer aan het werk zal gaan. Voor velen een droombaan. ‘Vervroegd pensioen! Heerlijk toch?!’ hoor ik iemand tegen me zeggen. Ja. Vervroegd pensioen. Maar wel een pensioen waarin ik waarschijnlijk nooit meer de wereld zal rondreizen, niet meer spontaan uit eten kan, en niet meer zomaar op verjaardagsvisite kan gaan. Een pensioen dat ik elke dag een paar uur in bed doorbreng, waarin ik met regelmaat helse hoofdpijnen doorsta en waarin ik keer op keer moet blijven uitleggen dat ik niet alles kan terwijl je niks aan mij ziet. Een parttime leven. Dat is was het is.

Opnieuw volgt er een afspraak bij de bedrijfsarts, een van de laatste keren voordat ik officieel mijn arbeidsongeschiktheids-uitkering zal aanvragen en ontslagen zal worden. Als ik na afloop het kantoor uit loop, passeer ik een collega die blijft staan en als een van de weinigen de tijd neemt om écht te vragen hoe het met mij gaat. ‘Zie ik je nog eens?’ vraagt ze begripvol, met een blik vol medeleven. ‘Ik denk het niet’, is mijn antwoord. Kort en afstandelijk, terwijl de gure februariwind om ons heen blaast. Maar al voordat ik me omdraai en wegloop, besef ik dat zij zo’n kil antwoord niet verdient. Net zoals ik een parttime leven niet verdien. En daar ter plekke, op een guur, ijskoud plein en in de regen, besluit ik dat ik niet akkoord ga met een parttime leven. Ik ga er alles aan doen om te bewijzen dat je óók met hersenletsel een fantastisch leven kunt leiden.

 

 

Dit is deel 7 van mijn blogserie over halsslagaderdissectie. Een overzicht van alle blogs over dit onderwerp vind je hier.

Photo by David Marcu on Unsplash

 

 

 

 

Volg Schrijver Anja op Social Media

2 gedachten over “Een parttime leven

  1. Wat is dat vreselijk goed verwoord. Emotioneel verdrietig maar helaas de realiteit. Wat je daarnaast ook strijdbaar maakt, binnen je eigen kunnen. Iedere keer lees ik met alle aandacht je levensverhaal.
    Blijf schrijven wanneer je dat kunt, dan blijf ik het lezen.
    Groetjes en heel veel sterkte Gieta.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *