De scan, vreselijke vragen en een nieuwe start

Plaatje: Schrijver Anja - vreselijke vragen

De scan, vreselijke vragen en een nieuwe start

Drie maanden na de diagnose halsslagaderdissectie is het tijd voor een nieuwe CT-scan. Om te onderzoeken of – en in hoeverre – mijn halsslagader is genezen. Er staat drie tot zes maanden voor het herstel, maar gezien mijn leeftijd hoopt de neuroloog op een snelle genezing en laat ze direct na de eerste drie maanden een scan maken. Zenuwachtig, met volle tegenzin en zonder enige verwachting ga ik naar het ziekenhuis.

Een kleine week later ben ik voor de uitslag op gesprek bij de neuroloog. Na exact drie maanden van angst en onzekerheid volgt eindelijk het verlossende antwoord: ‘uw halsslagader is genezen, het risico op een herseninfarct is geweken.’ Ik probeer de neuroloog aan te kijken, maar tranen belemmeren mijn zicht. Ik zou dolblij moeten zijn, van mijn stoel moeten springen van blijdschap, haar om haar nek moeten vliegen van opluchting, maar ik geloof haar niet. Stamelend en met halve zinnen probeer ik de neuroloog te vertellen dat ik nog steeds hoofdpijn heb, mijn pupil nog vaak afwijkt, de duizeligheid regelmatig om de hoek komt kijken, mijn looptempo nog steeds bizar laag is en mijn geheugen en concentratie continu te wensen overlaten. Het is alsof een onzichtbare hand mijn keel dichtknijpt op het moment dat een kort afgrijselijk zinnetje in mijn gedachten opdoemt en ik het probeer weg te drukken: is dit hersenletsel?

Ik ben genezen verklaard, maar mijn leven is verre van normaal. Daar is de neuroloog het mee eens. Ze verwijst mij door naar een instantie voor poliklinische revalidatie, maar er is een wachtlijst. Mijn frustraties en verdriet lopen ondertussen steeds hoger op. Ik krijg steeds meer moeite met de vraag ‘hoe gaat het met je?’. Een vraag waarmee oprechte belangstelling in mijn situatie wordt getoond. Een goed bedoelde vraag. Maar ook een vraag die ik niet meer wil beantwoorden. Ik wil niet meer zeggen dat er geen verandering in de situatie is. Dat ik nog steeds hele dagen thuis op de bank of in bed doorbreng. Dat legpuzzels maken vrijwel mijn enige bezigheid is omdat tv-kijken nog steeds te moeilijk is en ik lezen maar een half uurtje volhoud.

Ik betrap mijzelf erop dat ik de vraag steeds vaker beantwoord met ‘wel oké’, om daarna, als ik uit het zicht van de vraagsteller ben, in huilen uit te barsten. Dit is niet hoe ik mijn leven wil leiden. Ik wil mijn oude leven terug. Ik wil weer werken, met vriendinnen op stap, de wereld weer rondreizen. Ik wil weer in de auto of de trein kunnen stappen als ik daar zin in heb, om vervolgens vanzelf te zien waar ik uitkom. Ik wil weer kunnen lachen en plannen voor de toekomst kunnen maken. Maar wat heeft dat voor zin als je niet eens je eigen huis kunt stofzuigen, je na een telefoongesprek van een half uurtje afgepeigerd bent, en van een uurtje visite een volledige dag nodig hebt om te herstellen?

Na anderhalve maand thuis aangeklungeld te hebben is het eindelijk zo ver: ik word uitgenodigd voor een intakegesprek bij de revalidatiearts. De tranen stromen over mijn wangen als ik haar vertel wat ik niet meer kan, hoe mijn leven eruitzag voordat de diagnose werd gesteld en hoe anders het nu is. Ze luistert, kijkt naar haar beeldscherm, is druk aan het typen en richt dan haar volle aandacht op mij: ’We gaan je helpen.’

 

 

Dit is deel 4 in de serie blogs over halsslagaderdissectie. Een overzicht van alle blogs over dit onderwerp vind je hier.

Deze blog is ook gepubliceerd op de website van de hersenstichting. Klik hier om naar de site van de hersenstichting te gaan. Een volledig overzicht van mijn blogs voor de hersenstichting vind je hier. 

Foto: www.pixabay.com – johnhain

Klik hier om terug te gaan naar de homepage.

Volg Schrijver Anja op Social Media

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *